Ik zal beginnen met het in herinnering brengen van de definitie van de term "kruik": het heeft zijn oorsprong in het Latijnse "canthărus", dat op zijn beurt afkomstig is van het Griekse "κανθαρος" (kantharos), met dezelfde betekenis.

De cantarera, ook wel cantarero of cantaral genoemd, is een rustiek meubelstuk of constructie die wordt gebruikt om kruiken in op te bergen. De cantarera, ook wel cantarero of cantaral genoemd, is een rustiek meubelstuk of constructie die wordt gebruikt om kruiken in op te bergen. Cantareras worden traditioneel van hout gemaakt, maar ook van hennep, serones of angarillas om deze containers op ezels en muilezels te vervoeren. Het is een bijna onmisbaar element in de huiselijke inrichting van de mediterrane cultuur van de Renaissance tot halverwege de 19e eeuw, en bleef zelfs nog langer in gebruik op het platteland. Zijn functie volgde die van de apparaten die een gelijkaardige dienst bewezen met amforen en andere vaten in de Romeinse wereld.

Het leven in de stad Mojácar is direct verbonden met de duizendjarige bron, zoals blijkt uit de nederzettingen en archeologische overblijfselen die in de buurt zijn gevonden. In het begin was de toegang tot het bronwater relatief eenvoudig, op slechts honderd meter van de bron die tussen twee rotsen in de berg stroomde. Met de tijd en de behoefte aan veiligheid verplaatste de stad zich waarschijnlijk naar boven en vestigde zich op de huidige locatie van Mojácar.

De aanvoer van water, van vitaal belang voor het dagelijks leven van de mensen en de dieren in Mojácar, gebeurde met behulp van eigentijdse containers die van de stad naar de bron liepen en vervolgens weer omhoog met de lading water.

In deze context vallen de waterkruik, de cantarera en de waterdragers op. Eeuwenlang was, is en is de fontein van Mojácar de "Levensbron", die fundamenteel was voor het bestaan van de stad zoals we die nu kennen. Water werd aan de huizen geleverd dankzij de waterkan en het harde werk van de vrouwen die afdaalden naar de fontein en vervolgens weer naar boven gingen beladen met water, waardoor de figuur van de Mojaquera met de waterkan op haar hoofd ontstond.De Cuesta de la Fuente was eeuwenlang de belangrijkste doorgangsweg, waar het verkeer van mensen en dieren naar de fontein en omhoog naar de huizen zich concentreerde, waar water werd vervoerd en ook kleren werden gewassen. Het is de moeite waard om te herinneren aan de beschrijving door de 12e-eeuwse cartograaf, geograaf en reiziger, Abū Abd Allāh MuhammadAl Idrisi (1100-1165), van de klim naar Mojácar, waarschijnlijk via de Cuesta de la Fuente: "De klim naar Mojácar is zo steil dat deze niet te paard kan worden beklommen".

 Het is belangrijk om de lezer erop te wijzen dat de levering van stromend water aan de huizen van Mojácar begon aan het einde van de jaren 1960, toen Jacinto Alarcón burgemeester van Mojácar was.

Zodra het water in kannen was getransporteerd, werden deze in de typische cantareras gedeponeerd, strategisch gelegen in de buurt van de keukens, op patio's of in de keukens zelf. De cantareras waren meestal gemaakt van hout, met ruimte voor 3, 4 of 5 kruiken, wat het meest voorkwam. Er waren ook cantareras van gips, ingebed in de hoeken of muren.

De kruik is tot op de dag van vandaag bewaard gebleven, maar nu als decoratief element. Nog niet zo lang geleden, in Mojácar, was het heel gewoon om ze de Cuesta de la Fuente op en neer te zien gaan, gedragen door vrouwen in hun armen of op hun hoofd naar hun huizen, of gedragen door de waterdragers op ezels en muilezels om ze uit te delen aan de huizen die erom vroegen. Drinkwater moest worden gehaald bij de fontein van Mojácar en vervolgens de Cuesta de la Fuente op worden gedragen.Gerardo Martinez Cabello

Gerardo Martinez Cabello